Een patiënt komt bewusteloos binnen op de spoedeisende hulp. De behandelend arts weet niet welke medicatie hij gebruikt, of hij allergisch is voor bepaalde middelen, of er behandelgrenzen zijn afgesproken. In de meeste gevallen begint de zorg dus met een blinde vlek. Die blinde vlek is precies wat BovenIJ Ziekenhuis en huisartsenzorggroep ROHA in Amsterdam willen dichten. Ze starten een proef waarbij zorgverleners op de SEH via een spoedsamenvatting rechtstreeks inzage krijgen in het huisartsendossier. Actuele medicatie, medische voorgeschiedenis, behandelgrenzen: binnen seconden beschikbaar.
De koppeling tussen het ziekenhuis en de aangesloten huisartsenpraktijken verloopt via ChipSoft en HealthConnected. De pilot maakt deel uit van het landelijke programma Met spoed beschikbaar, dat tot doel heeft om kritische patiëntinformatie in acute situaties beschikbaar te stellen aan zorgverleners.
In Amsterdam loopt al langer een vergelijkbare pilot tussen enkele huisartsenpraktijken en Amsterdam UMC. BovenIJ en ROHA bouwen voort op die ervaringen, maar willen nu concreet meten hoe de gegevensuitwisseling in de dagelijkse praktijk van de SEH functioneert.
Pilots als deze lijken soms op maatwerk voor één ziekenhuis in één stad. Maar ze zijn dat niet. Ze zijn de praktijktoets voor infrastructuur die landelijk schaalbaar moet zijn. De vragen die hier worden beantwoord, zijn precies de vragen die de breedte van de zorg raken: welke gegevens zijn op het juiste moment beschikbaar, in welk formaat, via welke koppeling, en met welke snelheid?
Voor organisaties die werken aan databeschikbaarheid in de zorg, is dit de kernvraag. Niet of het kan, maar hoe je het schaalbaar maakt zonder dat elk ziekenhuis zijn eigen koppeling bouwt.
De uitkomsten van deze proef gaan rechtstreeks naar het landelijke programma. Dat maakt het relevant voor iedereen die betrokken is bij gegevensuitwisseling in de acute keten — van huisarts tot specialist, van leverancier tot beleidsmaker.
De technische puzzel is oplosbaar. Dat hebben eerdere pilots al laten zien. De echte uitdaging is governance: wie beheert de gegevens, wie heeft toegang, en hoe zorg je dat zorgverleners de informatie vertrouwen die ze zien?
Juist die governance-laag verdient meer aandacht in het gesprek over interoperabiliteit. Data beschikbaar stellen is stap één. Zorgen dat die data klopt, actueel is en correct wordt geïnterpreteerd, is stap twee — en die stap is minstens zo complex.